Kisah Bandar Kobe, Jepun

Kisah Bandar Kobe, Jepun

Suatu masa dulu, Kobe ialah bandar emas Jepun.

Pelabuhan utama negara.

Kebanyakan barang eksport Jepun keluar melalui Pelabuhan Kobe.

Ekonomi hidup. Perniagaan laju. Orang yakin.

Dan ada satu kepercayaan kuat waktu itu:

Kobe ialah bandar yang paling selamat di Jepun.

Bayangkan…

Selama hampir 400 tahun, Kobe tak pernah dilanda gempa bumi besar.

Empat ratus tahun.

Cukup lama untuk buat manusia rasa:

“Takkan jadi apa-apa.”

Jepun pun bina dengan penuh keyakinan.

Bangunan tinggi.

Lebuh raya besar.

Infrastruktur berat.

Lebuh raya Hanshin — simbol kemajuan dan kestabilan.

Semuanya nampak kukuh.

Semuanya nampak terkawal.

Sehinggalah…

17 Januari 1995.

Dalam masa lebih kurang 20 saat sahaja,

gempa bumi berskala 7 Richter menggegarkan Kobe.

Bukan perlahan.

Bukan beri amaran.

Bangunan lama runtuh satu demi satu.

Lebuh raya Hanshin rebah ke tanah.

Seluruh bandar lumpuh.

Lebih 6,000 orang terkorban.

Lebih 300,000 orang hilang tempat tinggal.

Sebuah bandar yang dianggap “paling selamat”,

musnah dalam masa yang terlalu singkat untuk difahami akal.

20 saat.

Untuk musnahkan keyakinan yang dibina 400 tahun.

Pengajaran dia pedih, tapi sangat penting.

Masalah manusia bukan pada bencana.

Masalah manusia ialah terlalu yakin pada apa yang selama ini tidak diuji.

Kita selalu fikir:

“Selama ni tak pernah jadi apa-apa.”

“InsyaAllah takkan jadi.”

“Benda ni stabil.”

Tapi hidup tak janji kesinambungan.

Hidup cuma janji kemungkinan.

Kobe ajar kita satu perkara besar:

Keselamatan bukan datang daripada sejarah yang panjang,

tapi daripada persiapan yang jujur.

Sama macam hidup kita.

Kerjaya yang lama tak diuji,

bisnes yang lama berjalan,

kesihatan yang selama ini baik,

hubungan yang nampak tenang…

Semua itu bukan jaminan.

Ia cuma peluang untuk kita bersedia.

Sebab bila ujian datang,

ia tak beri masa untuk panik.

Ia datang, dan terus menghentam.

Penutupnya ringkas, tapi dalam.

Jangan sombong dengan “selama ni tak pernah”.

Jangan lalai dengan “rasanya selamat”.

Yang bijak bukan orang yang yakin takkan jatuh,

tapi orang yang bersedia walaupun harap tak jatuh.

Kadang-kadang,

20 saat cukup untuk mengubah seluruh hidup.